| تبليغات | X |
فالگير به ته فنجان قهوه كه نگاه ميكند، آينده و گذشتهات را به خيال خودش سر هم ميكند و تو ميماني و آرزوها و خيالبافيهاي مرسوم. اينجا ديگر ته خط آرزوهاي محال است. انتهاي آنچه اسمش را رويا ميگذارند. حالا چه فرقي ميكند كه اسمي كه ته فنجان قهوه خودنمايي ميكند، چيست؟ مهم اين است كه تو را غرق در دنياي توهم ميكند. يك جور قرص روانگردان حساب ميشود. تو را به دنيايي ميبرد كه واقعيت ندارد و پشت پنجرههاي بازي مينشاند كه در واقعيت باز نيستند و نميتواند به تو كمكي كند. دو، سه روزي سرشار از اميد ميشوي و ميتواني خودت را در حالتهايي كه فالگير گفته است، تصور كني. فقط كافي است آنقدر شادمان باشي كه نفهمي زندگي چهطور ميگذرد و تو خوشبخت ميشوي. با خيالهايي كه از ذهن آن فالگير گذشته است و آنوقت احساست اين است كه چقدر زندگي آسان ميگذرد، اما چند روز كه بگذرد، ياد ميگيري كه زندگي آنقدرها هم كه فالگير ميگويد؛ آسان نيست. آنوقت درميماني با آن خيالهايي كه نميداني از كجا به ذهنت خطور كردهاند و از خودت متنفر ميشوي.
چند ساعت تا رفتن زمستان و اين سال و تمام خاطراتش بيشتر نمانده
چه شوق و ذوقي دارند اين جماعت
امروز به اين باور رسيدم كه اين نوروز كه مي آيد، همه اش ديدو بازديدو،تماشاي تلويزيون و لباس نو و سيزده بدر نيست
سهمي هم در دل هر كسي دارد كه خصوصيست .محرمانه است
...........خاطره هاي عاشقانه را مي گويم .
يك گلدان...
يك تنگ ماهي قرمز...
يك دست لباس نو به قيمت بدهكاري...
اجيل شب عيد هرچند مختصر...حتي تخمه بي مقدار افتابگردان...
يك سفره حقير و فقيرانه اما به وسعت نوروز...
و سرانجام سيزده بدر كنار پارك....آش رشته و قليان و چاي
.....................تمام شدند
چيزي كه ماند تكرار مكرراتيست كه از تكرارشان دلتنگيم
من از هراس طوفان
زل ميزنم به ميز
به زيرسيگاري
به خودكار
تا باد مرا نبرد به آسمان.
لبخند كه ميزني
من
ـ عين هالوها ـ
زل ميزنم به دستهات
به ساعت مچي طلاييات
به آستين پيراهن ات
تا فرو نروم در زمين.
ديشب مادرم گفت تو از ديروز فرورفتهاي
در كلمهاي انگار
در عین
در شين
درقاف
در نقطهها.