..شب مهتاب..

برای تولدم

samaneh22 — Sat, 17 Oct 2009 07:03:56 GMT

۲۵تقویم گذشت... به ٢۵% رسیدم!

Free Image Hosting [xs.to]' width=198 align=baseline border=0>

از سیاره دیگر آمده ام

samaneh22 — Sat, 22 Aug 2009 12:01:30 GMT

شاید تعجب بکنید

وقتی که بدانید ،با اینکه مدت زیادی است مرا می شناسید

با آهنگ هایم شما را فریب داده ام

و با شعرهایم شما را دست انداخته ام

حالا دیگر ماموریت من تمام شده

برای اینکه جماعت آدمیزاد را دیده ام

حالا دیگر اشکالی ندارد که همه بدانند

من از سیاره دیگر آمده ام

اسم واقعی من گیلپیچ است

قدم 84 سانتیمتر است

وقتی که تصور می کنی با من دست دادی

در واقع در گوشم زدی

مرا به اینجا فرستاده اند تا ببینم

آیا سیاره شما برای زندگی کردن جای امنی هست یا نه

صبح فردا من از زمین شما می روم

همچنان که از ماه دور می شوم

به سمت راست می پیچم .به طرف سیاره مشتری

و به خدمت ریش سفید ها می رسم

و آنها درباره این مکان یعنی زمین که آیا جایی مناسب برای زندگی مردم سیاره دیگر باشد از من سوال می کنند

خواهم گفت که شما تا چه حد

به جنگ و جدال علاقه دارید

و این که هیچ گاه نمی خواهید از اشتباهتان درس عبرت بگیرید

خواهم گفت که با یکدیگر چگونه رفتار می کنید

و به یکدیگر چه چیزهایی یاد می دهید

و گاو آهنتان را چگونه ذوب می کنید

تا از آن تفنگ بسازید

از اینکه با شما آشنا شدم .خوشحال نیستم

و به زودی به هم نژادهایم خواهم پیوست

و به زودی سیاره شما را برای همیشه ترک خواهم کرد

هوای اینجا برای مردمی که از سیاره دیگر می آیند ،سازگار نیست

وقتی به سیاره ام رفتم و از من درباره زمین شما سوال کردند

خواهم گفت که اینجا

برای مردمی که از سیاره دیگر می آیند اصلن مناسب نیست.

samaneh22 — Fri, 19 Jun 2009 12:44:15 GMT

مشت‌های من همیشه پوچ است

این‌قدر شانست را امتحان نکن

samaneh22 — Fri, 22 May 2009 19:08:36 GMT

از ترس هجوم خاطره ها ،دیگر عمیق فکر نمیکنم

اشکها و لبخندها

samaneh22 — Fri, 01 May 2009 15:56:18 GMT

آخرین تصویری که از مریم یادم بود ، مربوط به روزی بود که ما داشتیم اسباب کشی میکردیم .همه تند و تند داشتند وسائل و جمع و جور میکردند و من و مریم هم تو بغل همدیگه “های های” گریه می کردیم.

اون موقع 13 سالمون بود.از 6 سالگی با هم دوست بودیم .تمام روزای بچگیمونو با هم گذرونده بودیم. وسایلرو که بار ماشین کردن صدای مامان به گوشم رسید که : وقت رفتنه ......

وصدای گریه من و مریم بود که به آسمون بلند شد. به هم دیگه یه یادگاری دادیم هرکدوممون عروسکامونکه خیلی دوسشون داشتیم را با هم عوض کردیم و به همدیگه قول دادیم هیچ وقت همدیگرو فراموش نکینیم. اون روز که داشتیم از هم جدا میشدیم نمیدونستیم چه اتفاقایی در انتظار ماست. با یه دنیا اشک و آه از همدیگه جدا شدیم.

چند وقت بعد من خبر دار شدم مریم و خوانوادش هم رفتن شمال برای زندگی و دیگه کاملن پذیرفتم که همدیگرو نمی بینیم.

امروز 12 سال از اون روز گذشته و من مریم رو با یه صدای بی رمق از پشت سیم تلفن پیدا کردم. با اینکه 12 سال بود صداشو نشنیده بودم اما همون اول شناختمش با اینکه صداش بی رمق بود اما آهنگ صداش همونی بود که همیشه برام میخوند اینقدر بغض دا شتیم که زدیم زیر گریه ،تو حال و هوای گریه کردن بودیم که یه دفعه دیدم گوشی رو یه خانمی گرفت و شروع کرد به صحبت کردن .

اول نشتاختمش ، مونا بود خواهر کوچیکه مریم ،( یادمه اون روزا اینقدر بانمک و تپل بود که ما به جای عروسک ازش استفاده میکردیم.)

دیدم صدای اونم بغض داره گفتم مونا جون تو دیگه گریه نکن( تا اون موقع نمی دونستم اصلا چه اتفاقایی افتاده و چه جوری بعد از 12 سال مریم منو پیدا کرده) کلی هیجان داشتم فقط دلم میخواست با مریم حرف بزنم به اندازه 12 سال براش حرف داشتم .

به مونا گفتم که گوشی رو به مریم بده ، اما دیدم هی دست دست میکنه .یکدفعه چیزی از پشت تلفن شنیدم که دنیا روسرم خراب شد و هیجان چند دقیقه پیش همش کوفتم شد .

- مریم سرطان داره و هیجان زیاد براش خوب نیست الانم از بیمارستان زنگ میزنیم خیلی اصرار داشت باهات حرف بزنه اما یه دفعه حالش بد شد - این چیزی بود که مونا با یه صدای لرزون و گرفته بهم گفت .من دیگه هیچی نشنیدم سر جایم خشکم زد و گوشی از دستم افتاد.

چشمام رو که باز کردم نگام به قفسه کنار اتاقم افتاد که توش عروسک یادگاری مریم رو گذاشته بودم .یادم اومد چه اتفاقی افتاده زدم زیر گریه و مامان سعی میکرد آرومم کنه گفتم : چرا گوشی قطع شد ؟ مامان گفت : نگران نباش شماره و آدرس گرفتم.

حالا من وسایل سفرم را جمع کردم و منتظرم تا فردا بابا منو برسونه شمال . کلی اضطراب دارم که چه جوری با مریم و تمام خاطرات 12 سال پیشمون روبرو بشم اونم تو این وضعیت ؟؟؟ فقط دعا میکنم اینقدرا که فکر میکنم همه چیز وخیم نباشه....

یادبود

samaneh22 — Wed, 29 Apr 2009 20:48:14 GMT

سايه دراز لنگر ساعت

روي بيابان بي پايان در نوسان بود

مي آمد، مي رفت .

و من روي شن هاي روشن بيابان

تصوير خواب كوتاهم را مي كشيدم،

خوابي كه گرمي دوزخ را نوشيده بود

و در هوايش زندگي ام آب شد .

خوابي كه چون پايان يافت

من به پايان خودم رسيدم .

من تصوير خوابم را مي كشيدم

و چشمانم نوسان لنگر ساعت را در بهشت خودش گم كرده بود.

چگونه مي شد در رگهاي بي فضاي اين تصوير

همه سرگرمي خواب دوشين را ريخت ؟

چيزي گم شده بود .

روي خودم خم شدم :

حفره اي در هستي من دهان گشود .

***

سايه دراز لنگر ساعت

روي بيابان بي پايان در نوسان بود

و من كنار تصوير زنده خوابم بودم،

تصويري كه رگ هايش در ابديت مي تپيد

و ريشه نگاهم در تار و پودش مي سوخت .

اين بار

هنگامي كه سايه لنگر ساعت

از روي تصوير جان گرفته من گذشت

بر شن هاي روشن بيابان چيزي نبود .

فرياد زدم:

تصوير بازده !

و صدايم چون مشتي غبار فرو نشست

***

سايه دراز لنگر ساعت

روي بيابان بي پايان در نوسان بود:

ميآمد، مي رفت .

و نگاه انساني به دنبالش مي دويد

samaneh22 — Wed, 24 Dec 2008 22:23:18 GMT

تمام میشوم شبی

چقدر میشد زندگی بهتر از این باشد ، و اما نشد

۵ دی ۱۳۸۷ برابر با ۲۵ دسامبر ۲۰۰۸

یاد ایام

samaneh22 — Sun, 14 Dec 2008 23:08:18 GMT

به یاد آوردنش چندان سخت نیست . به یاد اوردن روزهایی نه چندان دور که دور نیست اما دور می نماید . روزهایی که هنوز برای تبدیل شدن به برگی از دفتر خاطرات جوانند اما گذر گذر روزها و شبها آنچنان سخت بود که در اوج جوانی گرد سپید پیری بر رویشان پاشید .

به یاد می اورم روزهایی را که می دویدم بی آنکه نگران مقصد باشم . می خوابیدم بی آنکه دغدغه ام کابوس باشد . می خندیدم بی آنکه از نگاه متعجب اطرافیان خجل شوم و می گریستم بی انکه نیازی به توضیح داشته باشم . هنوز طعم شیرین ان روزها را هرزچندگاهی مزه مزه می کنم .. هنوز طعم دارد .

دور شده ام . آنقدر دور که حتی یک سال پیش برایم خاطره شده است . کاش زمان حداقل خاطراتم را نرباید . وای که زمان چه بی رحم است .

_{پ.ن: یه بدن بدون جون ،یک خواب ابدی ، یه عالمه چشمهای بهت زده ، حتی اشکها هم خشکشان زده از این اتفاق غیر منتظره . آرامشت ابدی باد}

سخنی نیست

samaneh22 — Mon, 10 Nov 2008 03:19:11 GMT

چه بگویم؟ سخنی نیست

می وزد از سر امید، نسیمی؛
لیک تا زمزمه ای ساز کند
در همه خلوت صحرا
به روش
نارونی نیست
چه بگویم؟ سخنی نیست
***
پشت درهای فرو بسته
شب از دشنه دشمنی پر
به کنج اندیشی
خاموش
نشسته ست
بام ها
زیرفشار شج،
کوچه
از آمدو رفت شب بد چشم سمج
خسته ست
***
چه بگویم ؟ سخنی نیست

در همه خلوت این شهر،آوا
جز زموشی که دراند کفنی
نیست
ونذر این ظلمت جا
جزسیا نوحه شو مرده زنی
نیست

ورنسیمی جنبد
به رهش نجوا را
نارونی نیست
چه بگویم؟
سخنی نیست...

_{(احمد شاملو)}

متولد ماه مهر

samaneh22 — Wed, 15 Oct 2008 20:29:18 GMT

مي گويند: پاييز فصل برگريزان است ،پاييز آغاز نابودي است.

ولي زندگي من با اين فصل آغاز شد. پس پاييز هم مي تواند تولد باشد.

ماه مهر برای من آغاز بود. آغاز یک زندگی و شايد آغاز تمام مهربانيهايم .

و بيست و پنجمين روز از ماه مهر شروع زندگی من شد. اين روز بنام زندگي من شد. و سالهاست كه

اين روز از پاييز ميا يد و مي رود و من مي مانم و يك عمر گذشته و روزهايي كه در پيش دارم.

_{پ.ن :مهر فصل آغازی سرد است آغازی مطبوع .آغاز روز هایی ناب و خارق العاده} _{نمی دانم شاید همه مهر ماهی ها در این فصل حس خیلی عجیبی نداشته باشند اما من چنین حسی دارم}