..شب مهتاب..

لحظه

samaneh22 — Thu, 12 Jun 2008 19:13:18 GMT

به تو دست مي‌سايم و جهان را در مي‌يابم،
به تو مي‌انديشم
و زمان را لمس مي‌کنم
معلق و بي‌انتها
عُريان.

مي‌وزم، مي‌بارم، مي‌تابم.
آسمان‌ام
ستاره‌گان و زمين،
و گندم ِ عطرآگيني که دانه مي‌بندد
رقصان
در جان ِ سبز ِ خويش.

از تو عبور مي‌کنم
چنان که تُندری از شب. ــ

مي‌درخشم
و فرومي‌ريزم.

_{احمد شاملو}

آخرین رویا

samaneh22 — Fri, 18 Apr 2008 09:54:18 GMT

دوستت كه مي‌نشيند جلوي چشمت و از زندگي‌اش داستان مي‌بافد، تو از خودت مي‌پرسي چقدر زيبا و چقدر جذاب. انگار كه او در جاي ديگري زندگي مي‌كند، با قواعد و قوانيني كه ربطي به اين دنيا ندارد. آن‌وقت باورت مي‌شود كه او در زندگي‌اش خيلي موفق‌تر از تو عمل مي‌كند. وگرنه او چه‌طور مي‌تواند اين‌قدر آرام زندگي كند و تو هي لنگ بزني براي يك قران و دو قران زندگي‌ات و آخر سر هم شريك لحظه‌هاي شادي آدم‌هاي ديگر بشوي و نداني كه آنها اين حجم از زندگي سالم و سرشار از انرژي را از كجا مي‌آورند كه تو نداري‌شان. آن‌وقت بهترين شانس زندگي به تو رو مي‌كند. وقتي كه دوستت از خيال‌هايش بيرون بيايد و تو با واقعيت زندگي‌اش روبه‌رو شوي. آن‌وقت تازه مي‌فهمي كه او هم اين‌قدرها كه مي‌گويد، خوشحال و راضي نيست. مي‌فهمي كه همه آدم‌ها در زندگي‌شان درد و مرض و بدبختي دارند و تو خوشبختي كه همه‌شان را شبيه به واقعيت ديده‌اي و تسليم رويا نشده‌اي. روياها مي‌آيند به ذهنت و تو پسشان مي‌زني. شايد بهتر است همين‌طور در دنياي واقعي زندگي كني و براي آنهايي كه از كنارت مي‌گذرند داستان‌هاي تخيلي نسازي و زندگي‌ات را آرام بگذراني.

ته فنجان را درست ببين!

samaneh22 — Sat, 05 Apr 2008 18:59:18 GMT

فالگير به ته فنجان قهوه كه نگاه مي‌كند، آينده و گذشته‌ات را به خيال خودش سر هم مي‌كند و تو مي‌ماني و آرزوها و خيالبافي‌هاي مرسوم. اينجا ديگر ته خط آرزوهاي محال است. انتهاي آنچه اسمش را رويا مي‌گذارند. حالا چه فرقي مي‌كند كه اسمي كه ته فنجان قهوه خودنمايي مي‌كند، چيست؟ مهم اين است كه تو را غرق در دنياي توهم مي‌كند. يك جور قرص روان‌گردان حساب مي‌شود. تو را به دنيايي مي‌برد كه واقعيت ندارد و پشت پنجره‌هاي بازي مي‌نشاند كه در واقعيت باز نيستند و نمي‌تواند به تو كمكي كند. دو، سه روزي سرشار از اميد مي‌شوي و مي‌تواني خودت را در حالت‌هايي كه فالگير گفته است، تصور كني. فقط كافي است آن‌قدر شادمان باشي كه نفهمي زندگي چه‌طور مي‌گذرد و تو خوشبخت مي‌شوي. با خيال‌هايي كه از ذهن آن فالگير گذشته است و آن‌وقت احساست اين است كه چقدر زندگي آسان مي‌گذرد، اما چند روز كه بگذرد، ياد مي‌گيري كه زندگي آن‌قدرها هم كه فالگير مي‌گويد؛ آسان نيست. آن‌وقت در‌مي‌ماني با آن خيال‌هايي كه نمي‌داني از كجا به ذهنت خطور كرده‌اند و از خودت متنفر مي‌شوي.

عاشقانه ها

samaneh22 — Wed, 19 Mar 2008 11:01:44 GMT

چند ساعت تا رفتن زمستان و اين سال و تمام خاطراتش بيشتر نمانده

چه شوق و ذوقي دارند اين جماعت

امروز به اين باور رسيدم كه اين نوروز كه مي آيد، همه اش ديدو بازديدو،تماشاي تلويزيون و لباس نو و سيزده بدر نيست

سهمي هم در دل هر كسي دارد كه خصوصيست .محرمانه است

...........خاطره هاي عاشقانه را مي گويم .

يك گلدان...

يك تنگ ماهي قرمز...

يك دست لباس نو به قيمت بدهكاري...

اجيل شب عيد هرچند مختصر...حتي تخمه بي مقدار افتابگردان...

يك سفره حقير و فقيرانه اما به وسعت نوروز...

و سرانجام سيزده بدر كنار پارك....آش رشته و قليان و چاي

و......

.....................تمام شدند

چيزي كه ماند تكرار مكرراتيست كه از تكرارشان دلتنگيم

عین شین قاف

samaneh22 — Thu, 13 Mar 2008 03:42:18 GMT

حرف كه مي‌زني

من از هراس طوفان

زل مي‌زنم به ميز

به زيرسيگاري

به خودكار

تا باد مرا نبرد به آسمان.

لبخند كه مي‌زني

من
ـ عين هالوها ـ

زل مي‌زنم به دست‌هات

به ساعت مچي طلايي‌ات

به آستين پيراهن ا‌ت

تا فرو نروم در زمين.

ديشب مادرم گفت تو از ديروز فرورفته‌اي

در كلمه‌اي انگار

در عین

در شين

درقاف

در نقطه‌ها.

تا سلامی دوباره بدرود

samaneh22 — Mon, 04 Feb 2008 22:47:18 GMT

خسته ام

از تمام اين روزهايم

از خودم از اين دردها كه اين روزها دست از سرم بر نميدارند

از اين آرام بخشها كه اين روزها حتي اينها هم كاري از دستشان بر نمي ايد.

سفري در پيش دارم

سفري كه هميشه برايم كابوسي شوم بود چون بايد تنها به اين سفر بروم

هيچ چمداني نبايد با خود ببرم

بايد در سكوتي محض سفر كنم

آرام و بي صدا

و بايد تمام خاطراتم ،تمام دلخوشيهايم را به دست فراموشي بسپارم و عازم سفر شوم

من مي روم

به كجا ؟؟ تا كي؟؟؟

نميدانم .

فقط مي دانم بايد بروم.

بايد همه ي ان چيزهايي كه دوستشان دارم ،همه ي آن كساني را كه دوستشان دارم فراموش كنم .سخت ترين كار دنيا براي من همين است.

نمي خواهم با دردهاي اين روزهايم ازارشان بدهم.شايد كمي غصه بخورند.پس سكوت مي كنم و فقط به سفري كه نمي دانم بازگشتي دارد يا نه فكر مي كنم .

مي گويند آنجا كه قرار است من بروم فرسنگها با اينجا فاصله دارد.آدمهايش اصلا شبيه ما نيستند.

اصلا نميدانم آنجا كجاست.فقط مي دانم بايد به سرزميني دور سفر كنم كه هميشه برايم كابوسي شوم بود.

هميشه فكر اين سفر آزارم مي داد.

ولي فرصت تنگ است و ديگر نمي شود تصميمي جديد گرفت بايد بروم تنهاي تنها .

قرار است فقط يك كوله پشتي همراهم باشد همان يار هميشگيم.

همان بهتر بي صدا، آرام و خاموش بروم مثل هميشه همه را فراموش کنم و همه چيز را به دست تقدير بسپارم.

بدرود

کلاس فلسفه

samaneh22 — Tue, 29 Jan 2008 19:22:18 GMT

در کلاس فلسفه نشسته ام... معلم حرف ميزند .... بحث منطق و عشق است

من درس را نميفهمم فقط مي نويسم, براي شب امتحان ....

شب امتحاهان است اضطراب دارم

اين دلشوره ها تمامي ندارد

قلبم درد مي كند

خواب ميبينم که رفوزه ميشوم

سرامتحان نشسته ام

هنوز دلم شور ميزند

پاهايم ميلرزد

برگه ام سفید است

ميخواهم حرف هايم را بنويسم...

تک به تک... دقيق و شمرده..... نميتوانم ...

در جلسه امتحان...

من.... تنهاي تنها..... بايک سبد حرفهاي ناگفتني

يک دنيا تنهايي....

مدادم رو ميجوم ,صدايم در گلو مرده است...

خودکارم پس مي دهد...

حرفهاي دلم در ورق جا نمي شود...

بغضم را فرو ميدهم...

اشکهايم لجبازي مي کنند...

سكوت ناشکستني ست...

اما دلم چرا...

عشق نوشتني نيست شعر را با منطق نمي شود آراست...

قطره هاي خيس روي ورق جاودانه ميشود...

من هنوز....

وقت تمام است...

برگه ها بالا...

چرت نیمه کاره...سردرد زندگی...

samaneh22 — Tue, 22 Jan 2008 21:07:18 GMT

آنجا نه روزش معلوم بودو نه شبش....روزش ازدحام ادم و ادم بود و شبش تنهائي و سكوت....

تنهائي براي تنهائي خويش فالي مي گرفتم...تنهائي ميتوانستم تب زنده بودنم را با يك ليوان اب يخ پائين بياورم و مثل ارواح چشمهايم را از يك خواب نيمه كاره بي وقت باز كنم و انگار سيم برقي مرا گرفته باشد خشكم بزند.

از چرت نيمه كار نيمه شب بيدارمي شدم و نميدانم كه چطورمي شد از فرط خستگي و تنهائي و فكرهاي هميشگي خوابم ميبرد.

آن روزها همه ي دنيا ي من يك تخت و يك سقف و يك پنجره بود.و اس ام اسهايي كه گاهي منرا به خود مي آورد و بهانه اي براي خنديدنم مي شد.

براي گريستم ديگر بهانه لازم نبود. ميتوانستم هر لحظه كه خواستم بدون بهانه بلند بلند گريه كنم.

آنجا روزش هذيانهاي من بود و شبش بيقراري دل.

روز و شبش را نفرين كردم كه روزگارم را به بن بست كشيده بود.

ديگر هيچ نداشتم جز لحظه شماري و درد كه مرهم شده بود برايم ..

خيالش را هم نميكردم كه پس از كودكي اينهمه چهره روزگار كريه باشد... خدايا نكند جهنم را دو بار وعده دادي و بهشتت را محو نمودي...اگر قرار باشد در اين جهنم تا مرگم زنده بمانم و سرانجام تو نيز منرا به جهنم بسپاري و كيفر دهي پس بهشت تو كجاست!!!

_{پ.ن دفتر بي خوابي امشبم را هم بستم....زندگي در شب هم عالمي دارد...}

راز لبخند مونالیزا

samaneh22 — Wed, 09 Jan 2008 13:32:18 GMT

راز لبخند مونالیزا

نمي دانم تا چه حد درباره لئوناردو داوينچي كه به حق نقاشي نابغه نام گرفته است مي دانيد.او كه بعد از گذشت قرنها آثارش جزء شاهكارهاي هنري به حساب مي آيد و تمامي صاحب نظران و كارشناسان بر اين عقيده اند كه سبك آثارش هنوز ناشناخته مانده است.

موناليزا يكي از شاهكارهاي او به حساب مي آيد .و با گذشت قرنها از خلق اين اثر امروزه بحثهايي بر روي آن انجام مي شود.و تمامي كارشناسان در صدد آن هستند تا راز لبخند موناليزا را كشف كنند.

سیب

samaneh22 — Fri, 28 Dec 2007 21:04:18 GMT

تو به من خنديدي
و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزده ام
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان

مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق اين پندارم
كه چرا
خانه كوچك ما سيب نداشت؟؟؟